Sorry voor de te late berichtgeving,maar zoals jullie wel gemerkt hebben lag de site eruit.
Nu houd ik ,Bernardien deze site ook zoveel mogelijk bij.Tenminste als ik weer verhaaltjes krijg van Leo de buitenlands correspondent in Mali.Hopelijk komen er dan ook weer foto's mee.
gr.Bernardien,
Reisverslag dag 24
De wekker zoals gewoonlijk de laatste dagen op 7 uur, lekker gewassen en ook deze keer weer een lekker ontbijt gehad.Om 8 uur zijn we aan onze laatste etappe begonnen om in Bamako te eindigen en onze reis zit er dan op met onze eigen auto's.Deze gaan we dan aanbieden aan de stichting SOLISA en die zal ze gaan verkopen en de opbrengst gebruiken voor nieuwe en bestaande projecten in Mali.De reis was erg vermoeiend, ongeveer 200 km potholes en zelfs stukken waar de weg "weg was".
Onderweg hebben we bij een kleine woongemeenschap gestopt om soep en koffie te nuttigen.We hadden nog een paar blikken erwtensoep bij ons en dat was lekker bij 40 graden.Natuurlijk werden we meteen omringd door kinderen en een oude opa die onder een afdakje langs de weg zat.Hij sprak de kinderen toe in het bambere een taal waar we niets van snapten.Maar de kinderen gehoorzaamden en bleven netjes op afstand.De man zelf kwam een praatje maken en wij kregen het over de brillen die wij aan het ziekenhuis zouden geven.Hij vertelde dat hij slecht begon te zien en Theo toverde een doos met brillen tevoorschijn en begon te zoeken naar een geschikte bril.Na even wat brillen geprobeerd riep de man ja, ja want hij had er een gevonden waar hij goed door kon zien.Toen we het ophadden hebben we wat we overhadden aan de kinderen en de man gegeven.Die waren er erg blij mee.Stel je voor HOLLANDSE ERWTENSOEP.
De reis voortgezet en de weg werd steeds beter en we konden soms wel 100km p/u rijden en dan schiet het op.We waren om 18.30 uur bij de stadsgrens en dan is het nog een uur rijden naar het hotel waar we zouden overnachten.Maar het was pikdonker en de auto's die er reden hadden weinig of geen licht.Ook een ezelkar zonder licht kwamen we tegen zodat we heel voorzichtig moesten rijden. Dus deden we er een half uur langer over.Toen we bij het hotel aankwamen zagen we een groepje van 8 mensen naar ons toekomen.Het waren de zoon van Niakata met zijn broertjes en nicht.Die hadden een half uur op ons staan wachten.We zij het hotel ingegaan en wat drinken besteld en verhalen verteld.Hem ging naar de balie om 2 kamers te vragen maar helaas het hotel was vol.De man achter de desk keek mijn kant op en ik liep naar hem toe want ik herkende hem van 2 jaar geleden.Het gezicht van de man vertrok ook want ik had hem toen mijn totale kledingpakket gegeven.Ineens was het mogelijk om in ieder geval die nacht daar te slapen en ze zouden voor de komende dagen ook moeite doen.Wat een koffer kleding al niet kan doen.
Nog even gegeten en dan naar bed want morgen gaan we om 8 uur al naar een paar projecten kijken.
groeten
HAHELETE.
